نشریه فارن افرز : “از طریق خشکی یا دریا: قدرت قاره‌ای، قدرت دریایی و مبارزه برای یک نظم جهانی جدید” | ۲۸ مرداد ۱۴۰۴

⏳ مدت زمان مطالعه: ۱۲ دقیقه | ✏️ ناشر/نویسنده: فارن افرز / اس. سی. ام. پین | 📅 تاریخ: August 19, 2025 / ۲۸ مرداد ۱۴۰۴ ⚠️ هشدار: بازنشر این مقاله با هدف ارائه دیدگاههای متنوع صورت گرفته و به معنای تأیید یا پذیرش مسئولیت دیدگاههای مطرحشده نیست. رقابت قدرتهای بزرگ بار دیگر روابط بینالملل را تعریف میکند. اما خطوط دقیق رقابت امروز همچنان موضوع بحث است. برخی ناظران بر پیشینههای ایدئولوژیک از جنگ سرد تأکید میکنند. دیگران بر توازنهای نظامی در حال تغییر تمرکز میکنند. و برخی دیگر بر رهبران و انتخابهایشان تأکید میکنند. در حقیقت، درگیریهای مدرن بر سر نظام بینالمللی از یک اختلاف نظر طولانی مدت، هرچند ناشناخته، بر سر منابع قدرت و رفاه ناشی میشود. این اختلاف از جغرافیا سرچشمه میگیرد و دو دیدگاه جهانی متضاد را به وجود آورده است: یکی قارهای و دیگری دریایی. در جهان قارهای، پول رایج قدرت، زمین است. بیشتر کشورها، از نظر جغرافیایی، در دنیایی قارهای با همسایگان متعدد زندگی میکنند. چنین همسایگانی، از لحاظ تاریخی، دشمنان اصلی یکدیگر بودهاند. آنهایی که قدرت کافی برای تسخیر دیگران را دارند - هژمونهای قارهای مانند چین و روسیه - معتقدند که نظام بینالمللی باید بین آنها به حوزههای نفوذ بزرگی تقسیم شود. آنها منابع را به ارتشهای خود برای حفاظت از مرزها، تسخیر و ارعاب همسایگان در جنگهای ویرانگر ثروت و تحکیم حکومت استبدادی در داخل برای اولویت دادن به نیازهای نظامی بر غیرنظامی، هدایت میکنند. نتیجه یک چرخه معیوب است. برای توجیه سرکوب و حفظ تاج و تخت، مستبدان به یک دشمن بزرگ نیاز دارند و تهدیدات امنیتی را میسازند که منجر به جنگهای بیشتر میشود. در مقابل، کشورهایی با یک خندق اقیانوسی از امنیت نسبی در برابر تهاجم برخوردارند. بنابراین، آنها میتوانند به جای جنگیدن با همسایگان، بر انباشت ثروت تمرکز کنند. این کشورهای دریایی پول، و نه قلمرو را، منبع قدرت میبینند. آنها رفاه داخلی را از طریق تجارت بینالمللی و صنعت پیش میبرند و تعادل بین نیازهای نظامی و غیرنظامی را به حداقل میرسانند. در حالی که هژمونهای قارهای به سمت استراتژیهای بازی متناهی و برد-باخت که برای شکستخورده ویرانگر است، گرایش دارند، کسانی که در نظم دریایی سرمایهگذاری کردهاند، بازی بینهایت انباشت ثروت و معاملات سودمند متقابل را ترجیح میدهند. آنها همسایگان را به عنوان شرکای تجاری میبینند، نه دشمن. جهانبینی دریایی به آتنیان باستان بازمیگردد که امپراتوری ساحلی آنها به کسب ثروت از تجارت ساحلی وابسته بود. چنین دولتهایی میخواهند با اقیانوسها به عنوان منابع مشترک رفتار کنند تا همه بتوانند از آنها بهرهمند شده و با خیال راحت تجارت کنند. تصادفی نیست که هوگو گروتیوس، پدر بنیانگذار حقوق بینالملل، از جمهوری هلند، یک امپراتوری تجاری، آمده بود. و از زمان جنگ جهانی دوم، کشورهای با ذهنیت تجاری، نهادهای منطقهای و جهانی را برای تسهیل تجارت، به حداقل رساندن هزینههای معاملاتی و انباشت ثروت توسعه دادهاند. آنها گارد ساحلی و نیروی دریایی خود را برای از بین بردن دزدی دریایی هماهنگ کردهاند تا تجارت به مقصد برسد. این امر یک نظم دریایی در حال تحول و مبتنی بر قوانین را با دهها عضو ایجاد کرده است که با هم مقرراتی را که از همه آنها محافظت میکند، اجرا میکنند. رقابت امروز تنها آخرین تکرار درگیری قارهای-دریایی است. از زمان جنگ جهانی دوم، استراتژی ایالات متحده موقعیت آن را به عنوان یک قدرت دریایی منعکس کرده است. به دلیل ساختار اقتصادی آن، این کشور در حفظ تجارت و بازرگانی منافع دارد. و به لطف جغرافیا و قدرتش، میتواند مانع از تضعیف حاکمیت دیگر کشورها توسط کشورها شود. در همین حال، چین، ایران، کره شمالی و روسیه میخواهند نظم مبتنی بر قوانین را تضعیف کنند زیرا رهبران آنها جوامع لیبرالتر را یک تهدید وجودی برای حکومت و چشماندازهای امنیت ملی خود میدانند. ایالات متحده میتواند در جنگ سرد دوم، همانند جنگ سرد اول، با پایبندی به استراتژیهای موفق قدرت دریایی، پیروز شود. اما اگر به یک پارادایم قارهای بازگردد - با ایجاد موانع، تهدید همسایگان و تضعیف نهادهای جهانی - به احتمال زیاد شکست خواهد خورد. سپس ممکن است نتواند خود را بازیابی کند. ترفندهای تجارت بریتانیا کتاب راهنمای دریایی مدرن را برای مقابله با قدرتهای قارهای در طول جنگهای ناپلئونی توسعه داد. لندن به قدرت مسلط جهان تبدیل شد نه با استقرار ارتش خود برای نابودی رقبا، بلکه با ثروتمند شدن از طریق تجارت و صنعت در حالی که دیگر کشورهای اروپایی یکدیگر را از نظر نظامی ویران میکردند. همه کشورهای قارهای مجبور به حفظ ارتشهای بزرگ یا برای تسخیر یا برای جلوگیری از تسخیر شدن بودند. اغلب، آنها اقتصادهای خود را حول نیازهای ارتش خود، و نه بازرگانان خود، سازماندهی میکردند. اما بریتانیا، که از هر طرف توسط آب و نیروی دریایی مسلط خود محافظت میشد، کمتر از تهاجم میترسید. بنابراین، نیازی به یک نیروی زمینی بزرگ، گرانقیمت و بالقوه کودتاگر نداشت. این کشور بر انباشت ثروت خود از طریق تجارت تمرکز کرد و به نیروی دریایی خود برای دفاع از خطوط کشتیرانی متکی بود. بریتانیا تنها قدرت بزرگی بود که به هر ائتلاف متوالی در حال جنگ با فرانسه تعلق داشت. پس از اینکه نیروی دریایی سلطنتی ناپلئون را در ترافالگار شکست داد، او به یک استراتژی اقتصادی روی آورد. او یک محاصره سراسری قارهای بر تجارت بریتانیا، معروف به سیستم قارهای، تحمیل کرد - استراتژیای که ناپلئون آن را «فرانسه اول» توصیف کرد. اما این محاصره به اقتصاد فرانسه و متحدانش بسیار بیشتر از بریتانیا که دسترسی دریایی به بازارهای جایگزین در سراسر کره زمین داشت، آسیب رساند. این محاصره ناپلئون را به آغاز تهاجم ویرانگر خود به روسیه، که به تجارت با بریتانیا ادامه میداد، سوق داد. بریتانیا به جای جنگ مستقیم با ارتش بزرگ ناپلئون، از ثروت رو به رشد خود برای تأمین مالی و تسلیح اتریش، پروس، روسیه و تعدادی از کشورهای کوچکتر استفاده کرد که با هم بخش عمدهای از نیروهای ناپلئون را در جبهه اصلی در اروپای مرکزی یا شرقی زمینگیر کردند. بریتانیاییها سپس یک جبهه جانبی در شبهجزیره ایبری، آنچه ناپلئون آن را «زخم اسپانیایی» خود نامید، باز کردند که دسترسی دریایی بهتری نسبت به دسترسی زمینی داشت، به طوری که نرخهای فرسایش به نفع آنها بود. تلفات تجمعی از این جبهه و جبهه اصلی در نهایت ناپلئون را بیش از حد گسترش داد و ارتش او را زمانی که دشمنانش همزمان به هم پیوستند، محکوم به شکست کرد. تقریباً هر کشور اروپایی آسیبهای جنگی گستردهای را متحمل شد، اما اقتصاد بریتانیا unscathed باقی ماند. همین امر برای ایالات متحده در هر دو جنگ جهانی صادق بود. پس از جنگهای ناپلئونی، انقلاب صنعتی رشد اقتصادی مرکب را معرفی کرد. این امر زمین بازی را حتی بیشتر به نفع قدرتهای دریایی متمایل کرد. ناگهان، کسب قدرت از طریق صنعت، بازرگانی و تجارت بسیار آسانتر از جنگهای ویرانگر ثروت شد. انجام این کار به خطوط ارتباطی خارجی که توسط دریاها فراهم میشد، بستگی داشت تا خطوط داخلی که قدرتهای قارهای، مانند فرانسه ناپلئونی، برای دفاع و گسترش امپراتوریهای خود از آنها استفاده میکردند. در نتیجه، امروز، نظم جهانی ماهیت دریایی دارد - حتی اگر تعداد کمی آن را اینگونه درک کنند. حدود نیمی از جمعیت جهان در کنار دریا زندگی میکنند، مناطق ساحلی تقریباً دو سوم ثروت جهانی را ایجاد میکنند، ۹۰ درصد کالاهای تجاری (بر اساس وزن) از طریق اقیانوسها به مقصد نهایی خود میرسند و کابلهای زیردریایی ۹۹ درصد از ترافیک ارتباطات بینالمللی را تشکیل میدهają. نهادها و معاهدات بینالمللی تجارت را تنظیم میکنند. دریاها همه را با همه چیز متصل میکنند. هیچ دولتی نمیتواند آنها را باز نگه دارد، اما ائتلافی از کشورهای ساحلی میتواند آنها را برای ترانزیت ایمن کند. این سیستم به طور گسترده به نفع مردم جهان بوده است. قوانین تجاری تنگناها را به حداقل رسانده و هزینهها را کاهش دادهاند. دریاهای امن و باز، رشد اقتصادی را تسهیل کرده و استانداردهای زندگی را بالا بردهاند. مردم میتوانند به خارج از کشور سفر، کار و سرمایهگذاری کنند. میلیاردرها بزرگترین بهرهبرداران از نظم دریایی هستند زیرا بیشترین چیز را برای از دست دادن در برابر مصادره در صورت از بین رفتن قوانین دارند و زیرا منافع اقتصادی آنها جهانی است. کشورهایی که در نظم دریایی سرمایهگذاری کردهاند، بسیار ثروتمندتر از آنهایی هستند که به دنبال تضعیف آن هستند. حتی کسانی که قصد سرنگونی این سیستم را دارند، از آن بهره بردهاند. به عنوان مثال، چین تنها پس از پیوستن به نظم دریایی در پایان جنگ سرد، ثروتمند شد. اقتصادهای ایران و روسیه کسری از آنچه میتوانستند باشند، هستند اگر از قوانین بینالمللی پیروی کرده و نهادهایی را برای حفاظت از شهروندان خود به جای دیکتاتورهایشان میساختند. فتح و فروپاشی در جهان قارهای، قدرت تابعی از قلمرو است. همسایگان خطرناک هستند. از آنجا که قویها ممکن است حمله کنند، هژمونهای قارهای برای بیثبات کردن کشورهای اطراف تلاش میکنند. در دوران مدرن، آنها این کار را با سرازیر کردن اخبار جعلی برای دامن زدن به کینههای داخلی و اختلافات منطقهای انجام میدهają. همسایگان ضعیف نیز تهدیدی به شمار میروند، زیرا تروریسم و هرج و مرج میتواند از مرزهای مشترک عبور کند. برای محافظت از خود و افزایش قدرت، کشورهای قارهای اغلب به همسایگان خود حمله کرده و آنها را میبلعند و تهدیدات بالقوه را با پاک کردن آنها از روی نقشه از بین میبرند. در تلاش برای افزایش اندازه و قدرت، هژمونهای قارهای موفق دو قانون را دنبال میکنند: اجتناب از جنگهای دو جبههای و خنثی کردن همسایگان قدرت بزرگ. اما نظریه امنیتی قارهای هیچ توصیهای برای زمان توقف گسترش نمیدهد و هیچ اتحاد دائمی را به همراه ندارد. همسایگان میدانند که هژمون دردسر بلندمدت را وعده میدهد. در نتیجه، قارهایها اغلب خود را بیش از حد گسترش یافته، تنها و در نهایت، در معرض خطر فروپاشی مییابند. هم جنگها برای قلمرو و هم بیثبات کردن همسایگان، به سرعت ثروت را از بین میبرند. به عنوان مثال، آلمان میتوانست در طول قرن بیستم، با توجه به نرخ رشد اقتصادی سریعتر خود نسبت به همسایگانش، از نظر اقتصادی بر قاره اروپا تسلط یابد. در عوض، دو جنگ جهانی توسعهطلبانه را به راه انداخت. در هر دو، با جنگیدن در جبهههای متعدد علیه چندین قدرت بزرگ، قوانین امپراتوری قارهای را نقض کرد. این جنگها، به دور از تحکیم سلطه آلمان، ظهور آن را با هزینه هنگفتی هم از نظر جان و هم ثروت در سراسر اروپا، برای نسلها به تأخیر انداخت. به همین ترتیب، ژاپن تحت یک نظم تجاری دریایی رونق گرفت. سپس، در دهه ۱۹۳۰، یک پارادایم قارهای را اتخاذ کرد و یک امپراتوری بزرگ را در سرزمین اصلی آسیا تصرف کرد. همانند آلمان، تلاش آن در ابتدا قلمرو به همراه داشت اما دشمنان متعدد و گسترش بیش از حد نظامی و اقتصادی را به وجود آورد که هم ژاپن و هم کسانی را که به آنها حمله کرده بود، نابود کرد. ژاپن پس از جنگ سپس به یک پارادایم دریایی کار از طریق سازمانهای بینالمللی و تحت قوانین بینالمللی بازگشت. این امر معجزه اقتصادی ژاپن را به وجود آورد که در آن یک کشور ویران شده به سرعت به یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان تبدیل شد. (هنگ کنگ، سنگاپور، کره جنوبی و تایوان نیز به لطف سیستم دریایی، معجزات اقتصادی جنگ سرد داشتند.) گسترش بیش از حد همچنین در سقوط اتحاد جماهیر شوروی نقش اساسی داشت. آن امپراتوری نه تنها اروپای شرقی را در پایان جنگ جهانی دوم بلعید؛ بلکه یک مدل اقتصادی را تحمیل کرد که برای حکومت دیکتاتوری مساعد بود اما برای رشد اقتصادی نه. سپس این برنامه را تا آنجا که ممکن بود به جهان در حال توسعه گسترش داد. در نهایت، اقتصاد کند شوروی نتوانست ماجراجوییهای امپراتوری و پروژههای غیرعملی مسکو را تحمل کند. در جنگ جهانی اول، هر قدرت اروپایی، از جمله بریتانیا، استراتژیهای قارهای را دنبال میکرد که مستلزم استفاده از ارتشهای عظیم برای ایجاد امپراتوریهای متنوع با قلمروهای همپوشان بود. هر کشور دشمنان اصلی و جبهههای اصلی متفاوتی داشت، حتی در داخل هر سیستم اتحاد. این امر یک سری جنگهای موازی و ناهماهنگ را به وجود آورد. قدرتهای اروپایی، از جمله بریتانیا، همچنین به دلیل اجازه دادن به افسران ارتش برای نظارت بر تلاشهای جنگی با ورودی ناکافی از سوی رهبران غیرنظامی که بینشهایی در مورد پایههای اقتصادی قدرت داشتند، با مشکل مواجه شدند. افسران ارتش ماهها بر روی حملات به بنبست رسیده پافشاری میکردند و صدها هزار جان جوان را به هدر میدادند تا اینکه به ولخرجی استراتژی خود اعتراف کنند. میتوان گفت که هیچ کشور اروپایی به طور کامل از تلفات جنگ جهانی اول خود بهبود نیافت. این جنگ امپراتوریهای قارهای را که بر جنگیدن اصرار داشتند - اتریش-مجارستان، آلمان و روسیه - نابود کرد. علیرغم پیروزی، فرانسه و بریتانیا پس از آن وضعیت بدتری داشتند. ایالات متحده از درگیریهای اروپایی منزجر شد و راه را برای اولین آمریکاییهای اولی هموار کرد که تعرفههایی را وضع کردند که رکود بزرگ را عمیقتر کرد و زمینه را برای تکرار جنگ جهانی فراهم کرد. در مقابل، در طول صلح طولانی بین جنگهای ناپلئونی و جنگ جهانی اول، ثروت اروپا مرکب شد. به همین ترتیب، هنگامی که ایالات متحده از پارادایم دریایی برای پیروزی در جنگ جهانی دوم پیروی کرد، رفاه بیسابقهای به دنبال داشت. برخلاف پس از جنگ جهانی اول، واشنگتن به انزواگرایی عقبنشینی نکرد. در عوض، با کمک به شرکا برای بازسازی و عمل به عنوان ضامن یک سیستم بینالمللی که با همکاری متحدان پس از جنگ خود برای حفظ صلح ایجاد کرده بود، ردای رهبری را بر عهده گرفت. این نهادها تا زمانی که ولادیمیر پوتین، رئیسجمهور روسیه، به اوکراین حمله کرد، در اروپا موفق بودند. سگهای جنگ بیشتر کشورها از نظر جغرافیایی قارهای هستند. آنها فاقد یک خندق اقیانوسی هستند که آنها را کاملاً از تهدیدات جدا کند. تنها نظم دریایی مبتنی بر قوانین، حمایت کاملی را برای چنین دولتهایی ارائه میدهد. نهادها و سیستمهای اتحاد، قابلیتهای متنوع بسیاری را برای مهار تهدیدات از سوی تعداد کمی، ادغام میکنند. آنها برنامه بیمه برای نظم مبتنی بر قوانین هستند. آنها نمیتوانند خطرات را به طور کامل از بین ببرند، اما اگر اعضا برای به حداکثر رساندن رشد اقتصادی خود و مهار قارهایها هماهنگ شوند، میتوانند ریسکها را به حداقل برسانند. Part 2 of 2 اما جهان هنوز هم قارهایهای متعهد زیادی دارد. پوتین به وضوح اعلام کرده است که قصد دارد مرزهای روسیه را گسترش دهد. هدف اولیه او کنترل بر اوکراین است، پیشغذا قبل از غذای اصلی. پوتین گفت: «یک قانون قدیمی وجود دارد که هر جا یک سرباز روسی پا بگذارد، آنجا مال ماست» و منوی خود را مشخص کرد. این منو حداقل شامل اروپای مرکزی و شرقی است که نیروهای شوروی پس از جنگ جهانی دوم اشغال کردند. بیانیه او همچنین ممکن است نشان از چشماندازهای قدرت بر پاریس باشد که نیروهای روسی در پایان جنگهای ناپلئونی به آنجا رسیدند. همانند جنگ سرد اول، مسکو میخواهد غرب را هم از بیرون و هم از درون تجزیه کند. از زمان انقلاب بلشویکی، روسها در تبلیغات مهارت داشتهاند. آنها از آن برای بازاریابی موفق کمونیسم در سراسر جهان استفاده کردند و برای بسیاری از کشورها دههها رشد را هزینه کردند. اکنون، روسیه از تبلیغات برای گسترش این افسانه استفاده میکند که ناتو روسیه را تهدید میکند، نه برعکس. (کشورهای ناتو به قلمرو مسکو طمع ندارند؛ آنها میخواهند روسیه با آشفتگی دیستوپیایی داخلی خود مقابله کرده و به یک عضو سازنده در سیستم بینالمللی تبدیل شود.) رسانههای اجتماعی به طور رادیکال توانایی روسیه را برای ایجاد تفرقه در خارج از کشور افزایش دادهاند، کاری که با دامن زدن به نفرت در هر دو طرف مسائل تفرقهانگیز انجام میدهد. مسکو تلاش کرده است جنگ در اوکراین را به یک موضوع تفرقهانگیز تبدیل کند که ایالات متحده را از اروپا و کشورهای مختلف اروپایی را از یکدیگر جدا میکند و هم ناتو و هم اتحادیه اروپا را تضعیف میکند. این به ترویج برگزیت کمک کرد که پیوندهای بریتانیا را با قاره فرسوده است. این به ایجاد جریانهای عظیم مهاجر با حمایت از نیروهای دیکتاتور بشار اسد در طول جنگ داخلی سوریه و اکنون با بیثبات کردن آفریقا، و فرستادن پناهندگان به اروپا، کمک کرده است. این ورودها به طور عمیقی بیثباتکننده بودهاند و ظهور راست انزواگرای قاره را تسهیل کردهاند. دیگر قدرتهای قارهای نیز مایل به سرنگونی نظم جهانی کنونی هستند. کره شمالی کنترل کل شبهجزیره کره را میخواهد و کره جنوبی را از بین میبرد. جبهه اصلی ایران خاورمیانه است، جایی که تهران به دنبال گسترش نفوذ خود بر غزه، عراق، لبنان و سوریه است. سپس چین وجود دارد. تصمیم این کشور برای ادغام در نظم جهانی کنونی در راستای ثروت، نشان میداد که علیرغم دولت استبدادیاش، ممکن است در حال اتخاذ یک دیدگاه دریایی باشد. حتی یک نیروی دریایی بزرگ ساخت. اما پکن نمیتواند به طور قابل اعتمادی آن نیروی دریایی را در زمان جنگ مستقر کند به دلیل دریاهای باریک، کمعمق، پر از جزیره و محصوری که سواحل آن را احاطه کردهاند. این آن را بسیار شبیه به آلمان میکند که نیروی دریایی بزرگی ساخت که نمیتوانست به طور قابل اعتمادی در هیچ یک از دو جنگ جهانی از آن استفاده کند. بریتانیا دریای باریک شمال و دریای بالتیک را محاصره کرد و ترافیک تجاری آلمان را از بین برد و ترافیک دریایی آن را عمدتاً به زیردریاییها کاهش داد. در جنگ جهانی دوم، برلین برای خروج مطمئنتر زیردریاییهای خود به سواحل طولانی فرانسه و نروژ نیاز داشت، اما این هنوز برای نیروی دریایی آن، چه رسد به ناوگان تجاری آن، کافی نبود. چین حتی بیشتر از آلمان در آن زمان به تجارت و واردات، به ویژه انرژی و غذا، وابسته است. تنگناهای اقتصادی ناشی از توقف تجارت اقیانوسی آن، اقتصاد آن را فلج خواهد کرد. همانطور که اوکراین با غرق کردن کشتیهای روسی نشان داده است، پهپادها میتوانند دریاهای باریک را ببندند. چین ۱۳ همسایه زمینی و هفت همسایه دریایی دارد و کمبودی از اختلافات با آنها ندارد. با زیردریاییها، توپخانه ساحلی، پهپادها و هواپیماها، این همسایگان میتوانند ترافیک تجاری چین را متوقف کرده و عبور دریایی آن را خطرناک کنند. بسیاری از همسایگان ساحلی نزدیک آن، در مقابل، برای رسیدن به اقیانوس باز نیازی به عبور از دریای چین جنوبی ندارند - اندونزی، مالزی، فیلیپین و تایلند، و همچنین تایوان، همگی سواحل جایگزینی در دریاهای باز دارند که محاصره آنها را دشوار میکند. مانند روسیه، چین یک دیدگاه قارهای را حفظ میکند. علاوه بر ادعاهای ارضی بر ژاپن و فیلیپین، و تهدید آن به استفاده از زور برای تصرف تمام تایوان، پکن به دنبال قلمرو از بوتان، هند و نپال است. وقتی شهروندان چینی سرزمینهای تاریخی خود را فهرست میکنند، یا به سلسله یوان مغول، که تا مجارستان امتداد داشت، یا به امپراتوری چینگ منچو، که سرزمینهایی را که ابتکار کمربند و جاده اکنون از حوزه نفوذ روسیه جدا میکند، در بر میگرفت، اشاره میکنند. چینیها هنوز دو نام برای خود دارند، یا «پادشاهی مرکزی» یا حتی باشکوهتر «همه چیز زیر آسمان» - یک نظم جهانی کامل برای خود و تمام سرزمینهایی که فتح میکند. پکن، برخلاف مسکو، هنوز جنگهای تجاوزکارانه آشکاری را آغاز نکرده است. اما چین با وامهای غارتگرانه ابتکار کمربند و جاده خود، که دریافتکنندگان را به شدت بدهکار میکند، در حال جنگ مالی است. این کشور در حال جنگ سایبری است و به زیرساختهای حیاتی دیگر کشورها نفوذ کرده و اسرار آنها را میدزدد. این کشور با محدود کردن صادرات مواد معدنی خاکی کمیاب، جنگ منابع را به راه میاندازد، با سدسازی بر روی رودخانه مکونگ آسیای جنوب شرقی و رودخانه یارلونگ تسانگپو آسیای جنوبی، جنگ زیستمحیطی را به راه میاندازد و با سرازیر کردن فنتانیل به ایالات متحده، جنگ مواد مخدر را به راه میاندازد. حتی در جنگ نامنظم نیز دست داشته است، با تهاجماتی به قلمرو هند که منجر به کشته شدن سربازان هندی شد. این یک دستورالعمل قارهای برای گسترش بیش از حد است. جلوگیری از فاجعه برای مقابله با قارهایها، ایالات متحده و متحدانش نیازی به اختراع مجدد چرخ ندارند. استراتژیای که جنگ سرد قبلی را برد، امروز نیز به همان اندازه کارآمد است. این با این شناخت آغاز میشود که این مبارزه - مانند مبارزه قبلی - طولانی خواهد بود. به جای تلاش برای یک راهحل سریع، که میتوانست جنگ هستهای را به راه اندازد، پیروزمندان در جنگ سرد اول، این درگیری را برای چندین نسل مدیریت کردند. همین توصیه امروز نیز اعمال میشود: قدرتهای دریایی باید صبور باشند و درگیری فعلی را سرد نگه دارند. آنها باید به ویژه از جنگهای داغ در جبهههایی که فاقد دسترسی دریایی کافی هستند، در کشورهایی که توسط کشورهای متخاصم محاصره شدهاند و احتمالاً مداخله میکنند، و در کشورهایی که جمعیت محلی به طور گسترده مایل به ارائه کمک نیستند، اجتناب کنند. این ویژگیها در مورد افغانستان و عراق اعمال میشد و به توضیح درگیریهای ناموفق واشنگتن در آنجا کمک میکند. به جای جنگهای داغ، ایالات متحده و شرکای آن باید از قدرت بزرگ جهان دریایی در برابر ضعف بزرگ قارهایها استفاده کنند: ظرفیتهای متفاوت آنها برای تولید ثروت. آنها باید قارهایها را از مزایای نظم دریایی با تحریم آنها تا زمانی که از نقض قوانین بینالمللی دست بردارند، جنگ را کنار بگذارند و دیپلماسی را بپذیرند، excluded کنند. برخلاف تعرفهها، که مالیات بر واردات برای حمایت از تولیدکنندگان داخلی هستند، تحریمها معاملات هدفمند را برای مجازات بازیگران بدخواه غیرقانونی میکنند. حتی تحریمهای متخلخل، که نرخ رشد را یک یا دو درصد کاهش میدهają، میتوانند اثرات مرکب ویرانگر و بلندمدتی داشته باشند - همانطور که مقایسه کره شمالی تحریم شده و کره جنوبی تحریم نشده نشان میدهد. تحریمها نوعی شیمیدرمانی اقتصادی هستند. ممکن است تومور را از بین نبرند، اما حداقل، پیشرفت آن را کند خواهند کرد. آنها میتوانند به ویژه در به عقب انداختن توسعه فناوری مؤثر باشند، همانطور که شوروی تجربه کرد. واشنگتن و شرکای آن باید با دولتهایی که تجدیدنظرطلب نیستند، سازش کنند. پیروزمندان در جنگ سرد گذشته میدانستند که اتحادها افزایشی هستند. شرکا قابلیتهای جدیدی را به ارمغان میآورند که میتواند به غلبه بر دشمنان کمک کند. نهادها سپس تخصص را برای ارائه خدمات و جلوگیری از مشکلاتی که میتواند به کشورهای عضو در مبارزه با قارهایها کمک کند، بسیج میکنند. بنابراین ایالات متحده باید شبکه خود را تقویت و گسترش دهد. باید نه تنها بر حفظ رفاه خود، بلکه بر رفاه شرکای خود نیز تمرکز کند تا بتوانند با هم به قلدرها حمله کنند. سیستمهای اتحاد همچنین باید به کسانی که توسط قارهایها محاصره شدهاند، کمک کنند که مقاومت آنها دشمنانشان را تضعیف میکند. همانطور که غرب دشمنان مسکو را تا زمانی که اتحاد جماهیر شوروی از جنگ خود علیه افغانستان خارج شد، مسلح کرد، غرب اکنون باید تا زمانی که لازم است به اوکراین کمک کند. هرچه درگیری اوکراین بیشتر ادامه یابد، مسکو ضعیفتر خواهد شد و خود را در معرض غارت احتمالی چین قرار خواهد داد. اگر رژیم فعلی روسیه سقوط کند، مبارزه جانشینی حاصل از آن، آن را مجبور به کاهش تعهدات خارجی خود خواهد کرد - همانطور که با اتحاد جماهیر شوروی در طول جنگ کره، زمانی که مرگ ژوزف استالین منجر به پایان سریع آن درگیری شد، رخ داد. اگر هر یک از قارهایها از طمع به قلمرو دیگر کشورها دست بردارند و به جای آن به طور مسالمتآمیز در بهبود قوانین و نهادهای بینالمللی مشارکت کنند، ایالات متحده و شرکای آن باید از آنها در نظم مبتنی بر قوانین استقبال کنند. اما اگر این کشورها تغییر نکنند، مهار پاسخ است. واشنگتن در رویارویی قبلی خود با مسکو نه با یک پیروزی نظامی چشمگیر، بلکه با رونق در حالی که اتحاد جماهیر شوروی یک افول اقتصادی خودساخته را تحمل میکرد، پیروز شد. در دهه ۱۹۸۰، در حالی که شورویها برای کالاهای اساسی در صف منتظر بودند، آمریکاییها به تعطیلات خانوادگی میرفتند. هدف کنونی ایالات متحده باید این باشد که دیگر دموکراسیها و شرکا را در حال رونق نگه دارد و در عین حال قارهایها را تضعیف کند. ممکن است قدرتهای اخیر به زودی از بین نروند، اما اگر نتوانند با نرخهای رشد اقتصادی کسانی که نظم دریایی را حفظ میکنند، برابری کنند، تهدید نسبی کاهش خواهد یافت. گل به خودی stakes برخورد بین نظم قارهای و نظم دریایی مبتنی بر قوانین هرگز اینقدر بالا نبوده است. قدرتهای هستهای زیادی وجود دارند و ایالات متحده به طور فزایندهای تمایلی به عمل به عنوان ضامن نهایی سیستم جهانی کنونی با حمایت از متحدان و گسترش چتر هستهای خود ندارد. اگر درگیریها در اوکراین، در سراسر آفریقا و بین اسرائیل و ایران گسترش یافته و با هم ادغام شوند، ممکن است یک جنگ جهانی سوم فاجعهبار رخ دهد. برخلاف جنگهای قبلی، همه در برابر حملات هستهای و پیامدهای سمی آنها آسیبپذیر خواهند بود. ایالات متحده در حال حاضر گامهای بزرگی برای شکست دشمنان قارهای خود برداشته است. این کشور تحریمها و کنترلهای صادراتی سختگیرانهای را اعمال کرده است. این کشور کشورهایی را که با دشمنان مشترک روبرو هستند، تأمین مالی و مسلح کرده است. اما منتقدان نظم مبتنی بر قوانین در حال افزایش قدرت هستند. آنها نقصهای بسیار این سیستم را میبینند اما مزایای حتی مهمتر آن را نه - از جمله فجایعی که قوانین از آنها جلوگیری میکنند. نظم مبتنی بر قوانین نه تنها با تسهیل جریانهای تجاری، بلکه با بازدارندگی از رفتار بدخواهانه، به نفع افراد، کسبوکارها و دولتها است. متأسفانه، مردم به ندرت از یک فاجعه جلوگیری شده قدردانی میکنند. امروز، حتی مقامات ارشد ایالات متحده نیز از نظم کنونی انتقاد میکنند. در سال گذشته، واشنگتن به سمت یک رویکرد قارهای گرایش پیدا کرده است. ایالات متحده همیشه خندقهای طبیعی خود را خواهد داشت - اقیانوس اطلس و اقیانوس آرام - برای محافظت از سرزمین اصلی. اما همچنین مرزهای طولانی با کانادا و مکزیک دارد و واشنگتن با هر دو در حال درگیری است. این کشور دموکراسیهای دوست متعددی را سرزنش کرده، بر شرکای تجاری تعرفه وضع کرده و نهادهای بینالمللی را که رشد اقتصادی جهانی را با تعیین و اجرای قوانین راه تسهیل میکنند، فلج کرده است. زمزمههایی از واشنگتن در مورد جذب کانادا، تصرف گرینلند از دانمارک و بازپسگیری کانال پاناما، حداقل، انتخابهای خرید و برنامههای تعطیلات کانادایی و اروپایی را برای همیشه تغییر خواهد داد. در بدترین حالت، آنها اتحادهای غربی را پاره خواهند کرد. استراتژی بد میتواند ایالات متحده را از قدرت ضروری به قدرت بیربط تبدیل کند، زیرا شرکای سابق اتحادهای جدیدی را تشکیل میدهند که واشنگتن را excluded میکنند. چنین تغییری زمان میبرد، اما اگر اتفاق بیفتد، تغییرات پایدار خواهند بود. اروپاییها با هم قویتر خواهند شد و ایالات متحده را ضعیفتر و تنها خواهند گذاشت. در بدترین سناریو، واشنگتن میتواند به یک دشمن اصلی مشترک برای چین، ایران، کره شمالی و روسیه تبدیل شود و هیچ متحدی برای کمک به آن باقی نماند. اما حتی کمتر از آن، ممکن است مجبور شود به تنهایی با پکن رقابت کند. اگر چنین شود، ممکن است برای پیروزی با مشکل مواجه شود. چین تقریباً سه برابر ایالات متحده جمعیت و یک پایگاه تولیدی بسیار بزرگتر دارد. این کشور سلاحهای هستهای دارد که میتواند به خاک آمریکا برسد و ممکن است در مورد استفاده از آنها تردیدهای اخلاقی نداشته باشد. ایالات متحده نیز ممکن است در مورد استقرار زرادخانه خود کمتر دچار تردید شود. به هر حال، اگر یک دولت در آستانه از دست دادن یک درگیری قدرت بزرگ باشد، ممکن است انگیزه پیدا کند که به سمت هستهای برود و یک فاجعه دوجانبه را به یک فاجعه جهانی تبدیل کند. برای واشنگتن، سناریویی که آن را تنها و شکست خورده باقی بگذارد، یک نتیجه تراژیک برای ۸۰ سال گذشته خواهد بود. در پایان جنگ جهانی دوم، این کشور دوستانی را در سراسر جهان به دست آورده بود. اما آن سرمایه اخلاقی، که با هزینه زیادی به دست آمده بود، در حال هدر رفتن است. مانند «فرانسه اول» ناپلئون، بازگشت اخیر به «آمریکای اول» در حال آزرده کردن متحدان در همه جا است. بدون شک، دشمنان واشنگتن از دیدن به زانو درآمدن ایالات متحده لذت خواهند برد. آمریکاییهای زیادی مزایای نظم دریایی را بدیهی گرفته و بر نقصهای آن پافشاری کردهاند و در این فرآیند بسیاری از مزایای جغرافیایی و تاریخی خود را هدر دادهاند. مانند اکسیژن اطرافشان، اگر نظم جهانی از بین برود، دلتنگ آن خواهند شد. همانطور که پریکلس، رهبر آتنی، مدتها پیش در آستانه یک سری از اشتباهات آتنی که برای همیشه برتری آن شهر را به پایان رساند، ناله کرد: «من بیشتر از اشتباهات خودمان میترسم تا از ترفندهای دشمن.» پاورقیها: ⚠️ اخطار:محتوای این مقاله صرفاً دیدگاههای نویسنده و منبع اصلی را منعکس میکند و مسئولیت آن بر عهده نویسنده است. بازنشر این مقاله با هدف ارائه دیدگاههای متنوع صورت گرفته و به معنای تأیید دیدگاههای مطرحشده نیست. ✅ سورس ما:فارن افرز 💡 درباره منبع:فارن افرز یک مجله آمریکایی با نفوذ در زمینه روابط بینالملل و سیاست خارجی ایالات متحده است که توسط شورای روابط خارجی منتشر میشود. این رسانه به دلیل تحلیلهای عمیق و دیدگاههای متنوع از سراسر طیف سیاسی شناخته شده است. ✏️ درباره نویسنده:اس. سی. ام. پین استاد ممتاز تاریخ و استراتژی بزرگ در کالج جنگ دریایی ایالات متحده است. دیدگاههای بیان شده در اینجا از آن خود اوست.

نشریه فارن افرز : “از طریق خشکی یا دریا: قدرت قاره‌ای، قدرت دریایی و مبارزه برای یک نظم جهانی جدید” | ۲۸ مرداد ۱۴۰۴

بعدی را بخوانید

نشریه فارن افرز : “چگونه آسمان را امن کنیم: آمریکا به یک دفاع در برابر پهپادها نیاز دارد” | ۰۵ دی ۱۴۰۴

نشریه فارن افرز : “آمریکا به جنگجویان اقتصادی نیاز دارد” | ۰۹ دی ۱۴۰۴

نشریه فارن افرز : “بهای استبداد آمریکایی: چه چیزی می‌تواند زوال دموکراتیک را معکوس کند؟” | ۲۰ آذر ۱۴۰۴

نشریه فارن افرز : “پایان استثنای اسرائیل: یک پارادایم جدید برای سیاست آمریکا” | ۱۴ آذر ۱۴۰۴

نشریه فارن افرز : “آخرین شانس غرب: چگونه قبل از اینکه خیلی دیر شود، یک نظم جهانی جدید بسازیم” | ۱۱ آذر ۱۴۰۴

نشریه فارن افرز : “چگونه آسمان را امن کنیم: آمریکا به یک دفاع در برابر پهپادها نیاز دارد” | ۰۵ دی ۱۴۰۴

نشریه فارن افرز : “آمریکا به جنگجویان اقتصادی نیاز دارد” | ۰۹ دی ۱۴۰۴

نشریه فارن افرز : “بهای استبداد آمریکایی: چه چیزی می‌تواند زوال دموکراتیک را معکوس کند؟” | ۲۰ آذر ۱۴۰۴

نشریه فارن افرز : “پایان استثنای اسرائیل: یک پارادایم جدید برای سیاست آمریکا” | ۱۴ آذر ۱۴۰۴

نشریه فارن افرز : “آخرین شانس غرب: چگونه قبل از اینکه خیلی دیر شود، یک نظم جهانی جدید بسازیم” | ۱۱ آذر ۱۴۰۴

اکونومیست : “رئیس‌جمهور کره جنوبی استیضاح شد” | ۲۴ آذر ۱۴۰۳

کمیسیون استراتژی دفاع ملی : آمریکا باید برای جنگ‌های همزمان آماده شود

اسرائیل در آستانه جنگ بعدی: فشار فزاینده برای جنگ با حزب‌الله در لبنان و خطرات آن

ارتش اسرائیل فرمانده ارشد حزب‌الله را در بیروت به عنوان پاسخ به حمله مجدل شمس کشت

وضعیت صلح جهانی در سال ۲۰۲۳

ترور رئیس حماس – گام بعدی چیست؟

بعدی را بخوانید

نشریه فارن افرز : “چگونه آسمان را امن کنیم: آمریکا به یک دفاع در برابر پهپادها نیاز دارد” | ۰۵ دی ۱۴۰۴

نشریه فارن افرز : “آمریکا به جنگجویان اقتصادی نیاز دارد” | ۰۹ دی ۱۴۰۴

نشریه فارن افرز : “بهای استبداد آمریکایی: چه چیزی می‌تواند زوال دموکراتیک را معکوس کند؟” | ۲۰ آذر ۱۴۰۴

نشریه فارن افرز : “پایان استثنای اسرائیل: یک پارادایم جدید برای سیاست آمریکا” | ۱۴ آذر ۱۴۰۴

نشریه فارن افرز : “آخرین شانس غرب: چگونه قبل از اینکه خیلی دیر شود، یک نظم جهانی جدید بسازیم” | ۱۱ آذر ۱۴۰۴

با عضویت در خبرنامه ما، اولین نفر از آخرین به‌روزرسانی‌ها مطلع شوید!

نشریه فارن افرز : "پس از جنگ تجاری: بازسازی قوانین از ویرانه‌های نظام مبتنی بر قوانین" | ۲۰ مرداد ۱۴۰۴

نشریه فارن پالیسی : "چرا امارات متحده عربی به جنگ در سودان پایان نمی‌دهد؟" | ۲۴ مهر ۱۴۰۴

نوشته های مشابه

اکونومیست : “رئیس‌جمهور کره جنوبی استیضاح شد” | ۲۴ آذر ۱۴۰۳

کمیسیون استراتژی دفاع ملی : آمریکا باید برای جنگ‌های همزمان آماده شود

اسرائیل در آستانه جنگ بعدی: فشار فزاینده برای جنگ با حزب‌الله در لبنان و خطرات آن

ارتش اسرائیل فرمانده ارشد حزب‌الله را در بیروت به عنوان پاسخ به حمله مجدل شمس کشت

وضعیت صلح جهانی در سال ۲۰۲۳

ترور رئیس حماس – گام بعدی چیست؟

لطفاً تبلیغ‌گیر خود را غیرفعال کنید